Maandelijks archief: december 2015

Sporten in Oeganda

Sporten in Oeganda

Kijk, natuurlijk probeer ik mijn best te doen om mijn armen bij de borstcrawl zo gestroomlijnd mogelijk het water in te steken, netjes zoals ik dat afgelopen zomer bij TVA (Triathlon Vereniging Arnhem) geleerd heb. Maar om dat nou romantisch te noemen? Ik had me bij elegant tenminste nog iets voor kunnen stellen.

Ik probeer hier in Oeganda eindelijk mijn conditie weer eens op te krikken. Het zat afgelopen zomer dan ook niet mee met een enkelblessure en vervolgens een gebroken pols die óók nog eens vegetatief ontregeld bleek te zijn. Vanwege die ontregeling kan ik nog steeds niet heel lang fietsen (in ieder geval niet op een mountainbike waarbij je op je pols leunt), dus blijven hardlopen en zwemmen over (dat triathlonvirus is in die 2 weken cursus die ik wel meegedaan heb (voordat ik mijn pols brak) toch wel binnengekomen).

Hardlopen en zwemmen dus, en dat is nog best een hele opgave. Een combinatie van factoren zorgt ervoor dat je niet zomaar de deur uit kan gaan om te sporten. Factor 1: het weer. In het donker rennen is hier toch wel erg donker zonder straatverlichting, maar midden op de dag is veel te warm. Eigenlijk vanaf dat de zon zich goed laat zien. Tussen half 7 en half 8 dus. Of ’s avonds tussen 6 en 7. Maar het nadeel van ’s avonds rennen is dan weer dat er veel meer mensen op straat zijn, en er op het grote sportveld in de buurt waar ik graag rondjes ren druk gevoetbald wordt. Wat me bij factor 2 brengt: op zich is dit niet een heel groot probleem, maar de ene dag staat je hoofd gewoon wat meer naar het ‘munu’ (blanke) geroep dan de andere dag. En daarnaast zie je hier verder erg weinig mensen hardlopen, dus ben je sowieso een bezienswaardigheid. Zeker als je ook nog blank bent. Ik loop daarom bijvoorbeeld altijd in een t-shirt, alhoewel met dit weer een hemdje waarschijnlijk best fijn zou zijn, maar dan ben je (ik in ieder geval) weer bang dat het nog opvallender is.

Voor zwemmen gelden wat het weer betreft enigszins dezelfde problemen. Je zou denken dat zwemmen midden op de dag minder bezwaarlijk is dan hardlopen omdat je in het water ligt, maar door schade en schande (vooral schade) leert men: die ene keer dat ik dat heb gedaan stond mijn badpak prachtig rood omlijst op mijn rug… Een extra complicatie met zwemmen is het weer. Het droge seizoen is nu wel goed begonnen, maar tot ongeveer anderhalve week terug was het nog regenseizoen, en dan kan het zijn dat je je zwemspullen mee naar kantoor hebt genomen (ik zit hier af en toe ook op kantoor) maar dat als je aan het eind van de middag wil gaan zwemmen het water met bakken uit de lucht komt vallen. En, om op het begin terug te komen, bij het zwembad moet je het dan ook weer zo timen dat er niet al teveel irritante types rondhangen, die al een biertje op hebben en zooo onder de indruk van je zwemkunsten zijn (oke daar moet ik wel bij zeggen, als ze hier al goed leren zwemmen dan leren ze vooral de borstcrawl, dus men is al snel onder de indruk van een redelijke schoolslag) dat ze kennelijk romantisch genoemd kunnen worden. Maar voorlopig lijkt dat alleen zo aan het eind van zaterdag- of zondagmiddag te zijn, dus daar valt wel omheen te plannen.

Nog iets grappigs, ze gebruiken hier vaak de uitdrukking ‘you look smart!’ voor als je er leuk uitziet of een mooie jurk aan hebt bijvoorbeeld. Maar tot mijn verbazing heb ik dat nu ook al twee keer gehoord terwijl ik ging hardlopen, terwijl mijn hardlooptenue nou niet persé mijn eigen definitie van er leuk uitzien is. Het kan er ook mee te maken hebben dat mensen er van onder de indruk zijn dat je hardloopt. Ik heb ook al een paar keer (wel altijd mannen) gehoord dat het zo goed is dat ik hardloop en sport, en dat Oegandese vrouwen dat ook zouden moeten doen. Als ik er dan tegenin breng dat de Oegandese vrouw gemiddeld een stuk sterker is dan ik vinden ze dat een beetje onzin, en blijven ze erbij dat het heel bijzonder is dat ik hardloop. Terwijl ik erbij blijf dat de gemiddelde Oegandese vrouw fysiek een heel stuk sterker is dan ik. In ieder geval op het platteland. Vrouwen doen vaak het zwaarste werk, zoals het land omploegen, en dan moet er ook water gehaald worden, mais gemalen, voor een hele stoet kinderen zorgen, dat soort dingen. En dat begint al heel jong. Ik deed vandaag een interview bij een handelaar, waar twee kinderen, ik schat 8 en 10, een zak zonnebloemzaden kwamen brengen om aan de handelaar te verkopen. De zak was achterop de bagagedrager van een fiets gebonden die ze samen duwden. Zo’n zak weegt al gauw 70 kg. Vergeleken daarmee schaam ik me soms haast een beetje dat ik na schooltijd nooit een jerrycan water heb hoeven halen, en het nodig heb om hard te lopen, omdat ik anders de hele dag op mn luie achterwerk zit. En ondanks dat ik een beetje sport denk ik serieus dat ik het land omploegen nog geen half uur volhoudt. Misschien linkt dit ook een beetje aan wat ik in de vorige blog al zei, dat wat blanken doen soms (vaak) een beetje opgehemeld wordt, en wat men zelf kan als minder wordt gewaardeerd. En ja, inderdaad zijn wij zo ‘ontwikkeld’ dat het water gewoon uit de kraan komt en ons eten uit de supermarkt. Maar dat geeft mij misschien des te meer respect voor de mensen hier die ondanks alles gewoon stug doorgaan en er het beste van maken.

En het beste is hopelijk op den duur steeds beter.