Maandelijks archief: januari 2016

Oogverblindend of ‘back and there again’

Hier dan met enige vertraging het eerste blogje van mij, Stefan, dat ik op de tweede dag al geschreven had, maar aangezien we direct allemaal dingen gingen doen, wat later dan dat geplaatst. Ik zat eerst eigenlijk te denken om een bijdehante titel te gebruiken, zoals “all I want for Christmas is U-ganda” of “mOeganda we er naar toe”, maar nu ik in het zonnetje (maak daar gerust de zon van (of de immens stralende verbrandende en (vooral als je uit het grijze Nederland komt) oogverblindende zon)) zit, is oogverblindend toch passender. En dat niet alleen door (of sterker, dat komt slechts deels door) de zon, maar natuurlijk vooral door Mirjam. En meer hoef ik daar, lijkt mij, niet over te zeggen.

Het voelt direct vertrouwd om hier te zijn, al vermoed ik dat Mirjam hier wel een grote rol in speelt. Maar naast dat:

Enigszins chaos op het vliegveld. Iedereen moest netjes achter elkaar staan in de verschillende rijen, maar vervolgens was er een kris-krassend verkeer tussen de hokjes voor de rijen, zodat je als eerste in de rij toch niet als eerste aan de beurt was. Een van de weinige keren in mijn leven dat ik me lichtelijk begon te ergeren aan wachten en ┬┤altijd in de verkeerde rij staan┬┤ en dat soort dingen. Alleen dan omdat na zolang wachten al het wachten te veel was.

En nog meer wachten. Alleen dan met Mirjam aan mijn zijde, en dat maakt het toch een beetje anders. Als ik al was vergeten hoe het verkeer in Kampala was, dan was het ritje naar ons hostel een goede opfriscursus. Op een haar na geplet worden tussen twee auto’s, een stilstaande auto midden op de weg en zelf twintig minuten stilstaan, terwijl motors voor, achter, onder en boven de auto langs crossen.

Ook weer poolen. Zonder Oegandese omstanders, maar wel, hoewel het raar kan lopen met de tafels (en keus (en misschien ook wel de ballen)) hier, wel met dezelfde uitkomst…

En Mirjam die om ijsjes zeurt (vertrouwder dan dat kan ik het niet maken).