Categorie archief: Bericht

Terug… En toen?

We zijn er weer. Hebben al weer veel familie en vrienden gezien. Zitten weer in ons eigen huis. Haast alsof we niet zijn weggeweest. Behalve dan dat degene die zei dat je lichaam dan wel met het vliegtuig kan gaan, maar dat je geest te paard er achteraan komt een wijs man (ik ga er voor het gemak er even vanuit dat het een man is, hoewel ik nu wel extra uitleg moet geven, dus was ‘iemand’ wellicht beter geweest) is. Oftewel, we voelen ons nog niet helemaal thuis, vandaar dat de blog ‘Terug… en toen?’ heet en niet ‘Thuis… en toen?’, hoewel dat eigenlijk een betere titel zou zijn.

Het is gewoon een beetje raar (dat we binnen een paar dagen op drie verschillende plekken hebben geslapen, helpt wellicht ook niet) om weer in nederland te zijn na zolang weg te zijn geweest  (zolang, dat sommige neefjes en nichtjes je niet meer herkennen… en wij hen bijna niet meer). Het is niet echt te omschrijven (en de vraag is of dat nodig is, maar vooruit, daar gaat-ie). Misschien is het te vergelijken met de automatische piloot. Je doet alles precies zoals het hoort, maar je bent er niet helemaal bij. Je loopt opeens gewoon in de supermarkt (die toch wel overweldigend groot is), je rijdt plotseling weer rechts (alhoewel, soms ook niet…), je kijkt naar jezelf en je ziet iemand in spijkerbroek, trui en sokken en denkt, hu, ben ik dat? Je hebt net zuurkool gemaakt en denkt na een paar happen, gek eigenlijk, dat ze hier zuurkool hebben (en dan ook nog zo heel erg lekker). Dat je water uit de kraan drinkt en je je opeens afvraagt of dat wel veilig is. Zoiets is het een beetje.

Het voelt precies als de eerste dagen in Lira, alleen dan andersom. Toen was er geen sprake van een automatische piloot, wisten we niet hoe en wat we moesten doen om te overleven (enigszins aangedikt), maar deden dat in ieder geval bewust. Nu is overleven een fluitje van een cent, maar hebben we geen enkele notie van wat we aan het doen zijn.

Voor de laatste keer… en voor het eerst

Met enige tegenzin begin ik aan deze blog. Een blog die ik al bijna een week van plan ben om te schrijven, maar eigenlijk helemaal niet wil schrijven. Zoals ik tegen iemand zei “het zit erop”, maar dat dekt toch niet helemaal de lading. Er was in ieder geval geen enkele spoor van opluchting in mijn stem te vinden. Binnen een paar dagen is het zover. We gaan weer naar Nederland. (Oeps, inmiddels zijn we er  al.)

De tijd van dingen voor de laatste keer doen is dus aangebroken. Tijd voor de laatste keer dit en de laatste dat… De laatste keer fietsen, de laatste keer kantoor, de laatste chapatti, de laatste blog, de laatste keer ‘the village’.

Tijd om afscheid nemen van onze vriendjes en vriendinnetjes hier; collega’s, chapattiverkopers, fietsenmakers, timmerman, ananasventers, klerenmakers, dominee, bodarijders en noem maar op.

Maar op de een of andere manier is het ook tijd om dingen voor het eerst te doen (afgezien van het bijdehante ‘voor het eerst afscheid nemen’). Zoals zelf boda rijden, zelf chappati maken, of heel simpel, voor het eerst verbranden (en dat in het regenseizoen…), een paar potjes pool achter elkaar winnen (en voor mirjam: van stefan winnen met poolen), een spijker in je band tijdens het fietsen (heel twijfelachtig op nog geen 50 meter van een fietsenmakertje).

Zo blijkt, er is altijd tijd voor iets, zeker in Oeganda.

Gastblog: Hoe Mirjams vader en Stefans moeder Oeganda ervaren

Beste mensen,

speijers evenaren
ook nog even de evenaar bekijken

Ooit in Afrika geweest ? Misschien denk je dan aan Zuid-Afrika ?
Nee, ik bedoel het echte Afrika.
Wie dacht dat Zuid-Afrika hetzelfde is als
Uganda, die vergist zich zeer. Uganda is echt Afrika: met zijn stof; prachtige theeplantages; koffieplantages; prachtige parken en droge savanne. Tenminste, als je er in het droge seizoen bent. Met malaria en andere enge ziekteverwekkers als bilharzia en gele koorts. Je moet ook niet in de Nijl gaan zwemmen. Dat is voorbehouden aan de eigen bevolking….

Kampala, de hoofdstad. 3 werelden door elkaar. En dan het verkeer. Als je denkt met je jarenlange ervaring als driver even in Kampala de wegen te bereiden: dan vergis je je zeer. Huur een driver en je mag hopen dat je in een paar uur van de ene kant naar de andere kant komt zonder kleerscheuren. Zorg voor een goede levensverzekering en reisverzekering. Zorg dat je een automonteur meeneemt als je een lange reis > 200km over de erg stoffige dirt roads maakt.

We waren er net voor het regenseizoen: Hoe het dan is gesteld met de wegen laat zich raden.

De mensen zijn de vriendelijlkheid zelve; Na alle ellende die ze de afgelopen jaren meegemaakt hebben ze zijn openharig, vriendelijk en hard werkend!

De parken waar veel wild voorkomt zijn prachtig. De rangers willen je in veel dingen terwille zijn.
Kortom : zeer de moeite waard om er eens een kijkje te nemen !

 ———————————————————————–

een boottochtje op de nijl
een boottochtje op de nijl

We rijden in onze huurauto, een bus, geen donderbus, maar een denderbus.
We rammelen door elkaar – schokbrekers stuk – remmen stuk – airco lekt.
Rode aarde, een grote rode stofwolk achter onze auto, maar ook bij onze tegenligger is dat het geval!
Na 35 jaar weer in Afrika. (Zuid Afrika tellen we even niet mee.)
Ja, zo was het en zo is het nog; dit is Afrika.
Warm en stoffig en bedrijvig en druk. Druk?
Kampala is één grote wirwar van auto’s, taxibusjes en boda’s (taximotors).
Heel veel winkeltjes langs de weg in de stad en onderweg.
Er is echt van alles te koop. Heel veel mobieltjes zijn er in de omloop.
Zonnepanelen zijn er ook, nog iets te weinig lijkt mij.
Wel kan de stroom een keer uitvallen en je moet water in flesjes kopen.
Soms zitten er grote gaten in de weg en en soms is er een strook ‘afgebladderd’ asfalt, zodat je niet weet waar je rijden moet en soms is er een stuk geribbelde weg – dat rijdt ook niet fijn – soms is er een stuk prachtig asfalt met gele strepen en soms zijn er grote drempels op de weg; je komt het allemaal tegen op de weg van Lira naar Kampala.

Heel fijn om Stefan en Mirjam te kunnen bezoeken.
Hebben ze wel in Nederland gewoond? Ze leven in Uganda als een vis in het water.
Nou ja het regenseizoen moet nog wel beginnen, maar toch.
In de Nijl was wel veel water en een mooie waterval en veeeel paarden, nijlpaarden bedoel ik.
Verder prachtige natuur en aardige mensen.
Hoe warm het was en hoe ver… en hoe echt.
Ik heb genoten van deze twee weken.

Bedankt Stefan en Mirjam.

En opeens… is alles anders

Ik voel me haast een oudtestamentische, door de woestijn trekkende israeliet (die, althans in mijn nederige opinie, weer een karikatuur is van de mensheid (zo bezien is het niet gek dat ik me zo voel)).

De donkere luchten pakken zich samen...
De donkere luchten pakken zich samen…

Hoe dat komt? Door een simpel klein regenbuitje, nou, vooruit dan maar, laat ik niet overdrijven, door een fikse paar uur durende stortbui. Opeens zijn alle ergernissen en narigheden van de drukkende, onontkoombare, nimmer aflatende hitte vergeten.

Vergeten dat het douchewater veel te warm werd om je af te koelen, vergeten dat het zo droog was dat het stof je alle hoeken van het huis liet zien, vergeten dat het huis niet afkoelde en je zwetend lag te wachten op de wat koelere ochtend zodat je dan misschien een paar uurtjes kon slapen voordat het alweer te warm was, vergeten, dat alles is vergeten.

De douche is zoveel kouder dat het een wonder is dat we nog niet verkouden zijn, alle wegen zijn modderig en plakkerig, alles is eigenlijk modderig, je kan sowieso nergens heen omdat het zo hard regent, uberhaupt wil je ‘s ochtends je bed niet uit, omdat het zo koud is.

Waar is toch de droge tijd? Toen hadden we het eigenlijk toch best goed…

Een eigen huis, een plek onder de zon

IMG_3060Dan eindelijk eens een blog over ons huis! Dat had al veel eerder gekund, we wonen hier al sinds half december. Maar, als een degelijke huisvrouw leek het mij leuk om dan wel foto’s te kunnen laten zien van een gezellig ingericht huis. En nu hadden we begin januari, toen we net terug waren van onze kerstvakantie, meteen meubels besteld zodat we daar nog lang van konden genieten. En daar dan snel, eind januari ofzo, over zouden kunnen bloggen.

IMG_3385
het kastje en het tafeltje

Deze blog ben ik begonnen te schrijven op de dag (donderdag 5 maart) dat het 2e en laatste meubelstuk, een koffietafeltje, aangekomen is. Inderdaad 2 maanden nadat we het besteld hebben. Alhoewel de timmerman er 3 dagen geleden pas aan was begonnen. Maar dat was dan wel de 2e versie van het tafeltje. En nee, wij snappen oprecht óók niet hoe dat allemaal zo lang heeft kunnen duren, en waarom er niet alleen van het tafeltje, maar ook van het boekenkastje (ons huis is uiteraard niet compleet zonder boekenkast) 2 exemplaren zijn gemaakt…

bank en eettafel
bank en eettafel

Terug naar het begin: in januari hebben we eens goed rondgekeken op de ‘IKEA-straat’, een straat waar de meeste timmermannen zitten, allemaal druk met het maken van bedden, kasten, tafels en stoelen. Dan vergelijk je er een paar, onderhandel je bij een paar over de prijs (waarbij je uiteindelijk bij iedereen op dezelfde prijs uitkomt) en denk je uiteindelijk verstandig een keuze te hebben gemaakt en betaal je de helft aan. Deze meneer zou na ongeveer een week de meubels af hebben. Dat duurde sowieso wat langer, want dat is hier nu eenmaal zo, het hout moest nog gekocht worden, nog wat verder drogen, maar na 2 weken kwam dan toch het telefoontje dat het allemaal af was. Dus wij naar de timmerman. Toen bleek het niet echt mooi gelakt te zijn (strepen, druipers, en wat je je verder bij slecht gelakt hout kan voorstellen). Het leek ons dat hij dat wel beter zou kunnen, dus gevraagd of dat zou kunnen. Dat was prima, maar dan had hij nog wel wat extra geld nodig omdat hij het dan bij iemand anders ging laten lakken, maar het zou niet duurder worden. Leek ons geen gek verhaal, dus de rest van het geld betaald. Oeps.

keuken
keuken

Daarna duurde het maar en duurde het maar, elke week gingen we wel even langs en belden daarnaast ook nog af en toe maar was het nog niet af, of het stond bij iemand anders, en had hij opeens het kastje helemaal overnieuw gemaakt, want er was iets mis gegaan(?!), en het tafeltje was plotseling nergens meer te bekennen. Tot we uiteindelijk na zes weken wachten (en toch wel enigszins gefrustreerd raken) besloten langs te gaan en niet weg te gaan zonder meubels. Dat lukte met het kastje (in eerste instantie zou het kastje bij iemand anders staan, toen wilden we daar wel langs gaan, maar dat kon niet, want diegene was er niet en hij had het telefoonnummer niet (in Oeganda heeft iedereen iedereens telefoonnummer) en toen bleek hij het opeens in twee minuten tevoorschijn te kunnen toveren) maar nog niet met het tafeltje. Daar dan maar heel duidelijke afspraken over gemaakt, en nu hebben we ze eindelijk allebei. En toch snappen we gewoon echt niet hoe het nou zo lang kon duren. En vooral, waar zijn de 1e versies gebleven? Had ‘ie die al verkocht? We hebben in ieder geval wel geleerd dat je in zo’n geval nooit van te voren al het geld moet geven (wat andere Oegandezen ook beaamden), want dan geeft hij het wellicht uit aan iets anders, terwijl hij anders een motivatie had gehad om het af te maken.

slaapkamer
slaapkamer

Ik wil hier geen klaagzang opzetten over domme Oegandezen die alles veel te langzaam doen en niet snappen hoe ze klanten moeten behandelen. Twee van de meest belangrijke dingen die ik tijdens mijn bachelor Ontwikkelingsstudies heb geleerd, is dat je ervan uit moet gaan dat mensen gemiddeld genomen waar dan ook ter wereld hard werken en hun familie willen kunnen onderhouden. En ten tweede dat cultuurverschillen altijd groter zijn dan je denkt, en wat voor mensen hier logisch is, voor ons helemaal niet logisch lijkt, en andersom. Aan de andere kant, misschien proberen we ook wel teveel het te snappen, en hadden we gewoon domme pech.

de douche
de douche

Maar dat het belangrijk is of je alles in een keer voorschiet of niet zegt wel iets over hoe hier met geld omgegaan wordt. Ik heb zo geen cijfers paraat over hoeveel mensen een bankrekening hebben, maar die open je niet zomaar. Heel veel mensen hebben dus alleen maar cash geld, of investeren het in grond of het bouwen van een huis. Wij herkennen dat het fijn is als het ‘het einde van de maand is’, maar verder is bij ons het hebben van geld op je rekening (hopelijk) een vast gegeven. Terwijl het hier vaak veel meer als ‘zoeken naar geld’ bestempeld wordt. Wat ik ook weer terugzie in mijn onderzoek. Begin februari begonnen de scholen weer (december en januari zijn, zeg maar, de grote vakantie hier) en dan is iedereen ‘op zoek naar geld’ om schoolgeld voor de kinderen te betalen. Waardoor er ook meer oogst van boeren verhandeld wordt. Dan zou je denken dat mensen dat toch kunnen plannen, maar als je zo afhankelijk bent van landbouw, of het genoeg regent en je een goede oogst hebt van je gewassen, dan is dat al wel ingewikkelder. En daarnaast kunnen op elk moment familieleden aan kloppen voor een bijdrage aan een begrafenis of een ziekenhuisbezoek, en betaal je, als je wat beter in de financiën zit, niet alleen schoolgeld voor je kinderen maar ook voor neefjes, nichtjes of jongere broertjes en zusjes.

Maar goed, terug naar ons huis. Je vraagt je misschien ook af waarom we überhaupt in meubels geïnvesteerd hebben, maar het idee is dus dat ik/we van oktober tot februari 2016 hier weer zijn, en aangezien de huur erg laag is willen we dit huis proberen onder te verhuren zodat we straks in oktober er meteen weer in kunnen. En dan nog eens 5 maanden van de meubels kunnen genieten…

logeerkamer / fietsenhok
logeerkamer / fietsenhok

En waar wonen we eigenlijk? We wonen op een ‘compound’, wat betekent dat er een muur met prikkeldraad om ons huis heen staat. Niet dat het hier nou zo gevaarlijk is, maar het is toch ook wel weer prettige bescherming, zeker omdat mensen ook wel weten dat de gemiddelde blanke waarschijnlijk meer waardevolle spullen (bijvoorbeeld 3 laptops (momenteel een extra te leen), 2 camera’s, 2 e-readers en ook de nodige cash omdat je hier nou eenmaal niet kan pinnen in winkels) in huis heeft dan de gemiddelde Oegandees… We wonen wel lekker Nederlands in een rijtjeshuis, met in totaal zo’n 8 huisjes. Het is een mooie ruime compound, met een veranda, tuintje, en een flink stuk gras wat door de buurtkinderen ontdekt is als een goed voetbalveld. Overdag is de ‘gate’ namelijk niet op slot (er zijn ook compounds waar dat wel zo is) dus kunnen kinderen (of wie dan ook) zo naar binnen.

IMG_3381
het horgordijn

Ons huis heeft een woonkamer, 2 slaapkamers, een aparte wc en een aparte (koude) douche, en een keuken. Ze doen hier niet aan halletjes, je stapt zo van buiten naar binnen. En helaas ook niet aan een hordeur (gelukkig wel aan ‘horramen’). In het begin deden we zodra het donker wordt (= muskieten, en we willen natuurlijk geen malaria oplopen) de deur maar dicht, maar dat is weer erg warm, dus nu draperen we zelf elke avond een muskietennet voor de deur, dat werkt gelukkig ook. Ook noemenswaardig is dat het hele huis tegels heeft, en dat dat heel normaal is hier. Wel handig voor het dweilen en je huis stofvrij proberen te houden.

de entree
de entree

Dit is voor mij de eerste keer dat ik langer in het buitenland ben en ook echt een eigen huis heb. Dat is weer een nieuwe ervaring (naast een 1 maand gastgezin en 2 maanden gastgezin / hostel in Ecuador, en 3 maanden een kamer delen in een hostel in Kenia), en het is erg fijn om echt je eigen plek te hebben, je tas uit te kunnen pakken, zelf enigszins over een inrichting na te kunnen denken en je plek gezellig te maken. Er komt wel weer bij dat je dan ook verantwoordelijk bent voor het betalen van gas, elektriciteit en water. En dat je niet automatisch stroom via een generator hebt als de stroom uitvalt. En dat je zelf je huis schoon moet houden…