En opeens… is alles anders

Ik voel me haast een oudtestamentische, door de woestijn trekkende israeliet (die, althans in mijn nederige opinie, weer een karikatuur is van de mensheid (zo bezien is het niet gek dat ik me zo voel)).

De donkere luchten pakken zich samen...
De donkere luchten pakken zich samen…

Hoe dat komt? Door een simpel klein regenbuitje, nou, vooruit dan maar, laat ik niet overdrijven, door een fikse paar uur durende stortbui. Opeens zijn alle ergernissen en narigheden van de drukkende, onontkoombare, nimmer aflatende hitte vergeten.

Vergeten dat het douchewater veel te warm werd om je af te koelen, vergeten dat het zo droog was dat het stof je alle hoeken van het huis liet zien, vergeten dat het huis niet afkoelde en je zwetend lag te wachten op de wat koelere ochtend zodat je dan misschien een paar uurtjes kon slapen voordat het alweer te warm was, vergeten, dat alles is vergeten.

De douche is zoveel kouder dat het een wonder is dat we nog niet verkouden zijn, alle wegen zijn modderig en plakkerig, alles is eigenlijk modderig, je kan sowieso nergens heen omdat het zo hard regent, uberhaupt wil je ‘s ochtends je bed niet uit, omdat het zo koud is.

Waar is toch de droge tijd? Toen hadden we het eigenlijk toch best goed…