Terug… En toen?

We zijn er weer. Hebben al weer veel familie en vrienden gezien. Zitten weer in ons eigen huis. Haast alsof we niet zijn weggeweest. Behalve dan dat degene die zei dat je lichaam dan wel met het vliegtuig kan gaan, maar dat je geest te paard er achteraan komt een wijs man (ik ga er voor het gemak er even vanuit dat het een man is, hoewel ik nu wel extra uitleg moet geven, dus was ‘iemand’ wellicht beter geweest) is. Oftewel, we voelen ons nog niet helemaal thuis, vandaar dat de blog ‘Terug… en toen?’ heet en niet ‘Thuis… en toen?’, hoewel dat eigenlijk een betere titel zou zijn.

Het is gewoon een beetje raar (dat we binnen een paar dagen op drie verschillende plekken hebben geslapen, helpt wellicht ook niet) om weer in nederland te zijn na zolang weg te zijn geweest¬† (zolang, dat sommige neefjes en nichtjes je niet meer herkennen… en wij hen bijna niet meer). Het is niet echt te omschrijven (en de vraag is of dat nodig is, maar vooruit, daar gaat-ie). Misschien is het te vergelijken met de automatische piloot. Je doet alles precies zoals het hoort, maar je bent er niet helemaal bij. Je loopt opeens gewoon in de supermarkt (die toch wel overweldigend groot is), je rijdt plotseling weer rechts (alhoewel, soms ook niet…), je kijkt naar jezelf en je ziet iemand in spijkerbroek, trui en sokken en denkt, hu, ben ik dat? Je hebt net zuurkool gemaakt en denkt na een paar happen, gek eigenlijk, dat ze hier zuurkool hebben (en dan ook nog zo heel erg lekker). Dat je water uit de kraan drinkt en je je opeens afvraagt of dat wel veilig is. Zoiets is het een beetje.

Het voelt precies als de eerste dagen in Lira, alleen dan andersom. Toen was er geen sprake van een automatische piloot, wisten we niet hoe en wat we moesten doen om te overleven (enigszins aangedikt), maar deden dat in ieder geval bewust. Nu is overleven een fluitje van een cent, maar hebben we geen enkele notie van wat we aan het doen zijn.

72 gedachten over “Terug… En toen?

  1. Ik weet nog dat ik een keer terugkwam, naar een vriendin fietste, en opeens dacht, hey, wat raar dat al deze mensen Nederlands spreken! En toen om me heenkeek en besefte dat ik in Nederland was. (Je zou denken dat het fietsen dat al duidelijk gemaakt zou hebben, blijkbaar niet.)

Reacties zijn gesloten.