Voor de laatste keer… en voor het eerst

Met enige tegenzin begin ik aan deze blog. Een blog die ik al bijna een week van plan ben om te schrijven, maar eigenlijk helemaal niet wil schrijven. Zoals ik tegen iemand zei “het zit erop”, maar dat dekt toch niet helemaal de lading. Er was in ieder geval geen enkele spoor van opluchting in mijn stem te vinden. Binnen een paar dagen is het zover. We gaan weer naar Nederland. (Oeps, inmiddels zijn we er  al.)

De tijd van dingen voor de laatste keer doen is dus aangebroken. Tijd voor de laatste keer dit en de laatste dat… De laatste keer fietsen, de laatste keer kantoor, de laatste chapatti, de laatste blog, de laatste keer ‘the village’.

Tijd om afscheid nemen van onze vriendjes en vriendinnetjes hier; collega’s, chapattiverkopers, fietsenmakers, timmerman, ananasventers, klerenmakers, dominee, bodarijders en noem maar op.

Maar op de een of andere manier is het ook tijd om dingen voor het eerst te doen (afgezien van het bijdehante ‘voor het eerst afscheid nemen’). Zoals zelf boda rijden, zelf chappati maken, of heel simpel, voor het eerst verbranden (en dat in het regenseizoen…), een paar potjes pool achter elkaar winnen (en voor mirjam: van stefan winnen met poolen), een spijker in je band tijdens het fietsen (heel twijfelachtig op nog geen 50 meter van een fietsenmakertje).

Zo blijkt, er is altijd tijd voor iets, zeker in Oeganda.

60 gedachten over “Voor de laatste keer… en voor het eerst

Reacties zijn gesloten.